Πιέτε της Άρνας το γλυφό νερό να καθαρίσει ο νους σας,
ξαλησμονήστε τα φαρμάκια σας και τ' άτιμα συφέρα,
τα σπλάχνα σας να γίνουν σα μωρού, παρθένα, ανέγνοια, αφράτα
ανθίσετε έρριζα, μυαλά, να 'ρθεί το αηδόνι να λαλήσει!
Και σεις, γερόντοι, σύρετε φωνή, να 'ρθούν ξανά τα δόντια,
να 'ρθουν τα κορακάτα σας μαλλιά, κι ο νους ο νιος να στρίψει!
Μα τον αφέντην Ήλιο, ορκίζουμαι, και την κερα-Φεγγάρω,
ψευτόνειρό 'ναι τα γεράματα και φαντασιά 'ναι ο χάρος
όλα 'ναι της ψυχής καμώματα και του μυαλού παιχνίδια,
όλα αλαφρό μελτέμι που φυσάει και τα μελίγγια ανοίγουν
τ' όνειρο απάλαφρα ονειρεύτηκε κι έγινε ο κόσμος τούτος
ας κάμουμε του κόσμου κατοχή, παιδιά, με το τραγούδι!
Ε συμπλωρίτες, πάρτε τα κουπιά, κι ο καπετάνιος φτάνει
και σεις, μανάδες, δώστε το βυζί στα βρέφη μη φωνάζουν!
Όρτσα! τις έρμες πίκρες όξω νου, τρουλώσετε τ' αυτιά σας
τα πάθη και τα βάσανα θα πω του ξακουστού Οδυσσέα! (Από την έκδοση)

Περιεχόμενα

ΠρόλογοςΡαψωδίες Α-ΩΕπίλογος