Την άλλη μέρα πήγε κατευθείαν στο δάσκαλο. «Κύριε, σας παρακαλώ, πείτε μου, ποια είναι η Ιθάκη, που βρίσκεται και γιατί πρέπει να είναι μακριά;» τότε ο Αχιλλέας, με τον ίδιο σιβυλλικό τρόπο, του απάντησε. «Πάντα στον νου σου να ’χεις την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί είν' ο προορισμός σου». Τα λόγια του τον άγγιξαν. Τον κοίταξε ο δάσκαλος, λες και προέβλεπε τη μοίρα του. Τον κοίταξε ο Οδυσσέας, λες και ακολουθούσε τη μοίρα του. Δεν είχε άδικο (. . .). Ο Παύλος, ένιωσε να πλησιάζει το τέλος. Δεν τον ένοιαζε. Πέρασε καλά. . . Η καρδιά του εξακολουθούσε να χτυπάει για την Ισμήνη. Δεν την ξέχασε ποτέ. Ήταν ο πρώτος του έρωτας. Και ο τελευταίος. Έγραψε την αφιέρωση. «Στη μοναδική μου αγάπη». Έδωσε τον τίτλο. «Με το βλέμμα της νιότης μου». Έγειρε γλυκά το κεφάλι. Πέταξε για τη γειτονιά των αγγέλων. Ένας κόσμος περασμένος κι ένας κόσμος που έρχεται, μέσα απ' τη ματιά ενός 24χρονου.